Patagonië: Wat het einde van de wereld met je doet

Dat klinkt als een reisblog-cliché. Maar dan sta je op de Ruta 40 ten zuiden van El Chaltén, de wind komt met 90 km/u uit het westen, en je stopt – niet vanwege het landschap, maar omdat je anders omgeblazen wordt.

Patagonië is het tegenovergestelde van comfortabel. Dat is precies het punt.

Wie daarheen rijdt, zoekt geen rust. Je zoekt ervaring. Het verschil voel je na één dag. Na een week heeft het zich ingeprent.

Ruimte. Echte ruimte. Niet de Alpen-ruimte, waarbij er na 30 kilometer alweer een dorp komt. Echte leegte: 200 kilometer steppe zonder tankstation, zonder mobiel netwerk, zonder afslag.

Het weer wisselt binnen uren. 's Ochtends zon, 's middags regen, 's middags storm, 's avonds zonsondergang. Je hebt alle kledinglagen tegelijk in je bagage nodig. Wie alleen zomer heeft ingepakt, staat te rillen. Wie alleen winter heeft ingepakt, staat te zweten.

Het landschap: gletsjers die kalven in zee. Bergen van zwart gneis. Steppe, zo vlak dat de horizon er uitziet als een lijn op papier. Condors die bewegingloos in de thermiek cirkelen. Dat is Patagonië in vier zinnen.

Bariloche is het startpunt. Bergen, chocolade, Argentijns ski-flair. Vanaf hier gaat de Ruta 40 naar het zuiden – eerst geasfalteerd, dan grind, dan weer geasfalteerd, afhankelijk van het traject en het jaar.

El Chaltén is de trekking-hoofdstad. De Cerro Torre, de Fitz Roy. Je hoeft niet te klimmen om deze bergen te begrijpen. Je moet er gewoon zijn.

Torres del Paine in Chili: de bekendste achtergrond van Patagonië. De granieten torens van de Torres in het ochtendlicht. Het Lago Pehoé, waarvan de kleur kiest tussen turquoise en groen afhankelijk van de wolken.

Ushuaia aan het einde. De zuidelijkste stad ter wereld. Hier overvalt je een gevoel dat moeilijk te beschrijven is. Geen triomf. Eerder verbazing – over de afstand die achter je ligt.

De motorrijreis Bariloche–Ushuaia rijdt precies deze route in 15 dagen.

De Patagonische wind is een les op zich. Hij komt meestal uit het westen. Hij houdt niet op. Hij bevestigt zichzelf.

Je kunt er tegenin rijden of ermee meerijden. Wie er tegenin rijdt, verliest. Wie leert de wind als factor te accepteren in plaats van als vijand, komt verder.

Dat geldt ook figuurlijk, maar laten we bij de praktijk blijven: rij niet bij windsnelheden boven de 100 km/u. Pauzeer. Eet. Slaap even. Wacht. In twee uur kan alles veranderen. Dat is Patagonië.

Patagonië is dun bevolkt. Op 900.000 vierkante kilometer wonen minder dan 2 miljoen mensen. Dat voel je.

Een estanciero (boer) op een grindweg die stopt en vraagt of je water nodig hebt – niet omdat het zijn werk is, maar omdat men dat hier zo doet. Een kudde paarden die de weg blokkeert. Een condor die van drie meter afstand opstijgt.

De mensen die je in Patagonië ontmoet, hebben iets gemeen met het landschap: ze zijn direct, onbegrijpelijk als je treuzelt, en volkomen betrouwbaar als het erop aankomt.

De meeste mensen die Patagonië hebben bereisd, willen terug. Niet omdat ze niet klaar waren. Maar omdat de bestemming zo groot is dat 15 of 20 dagen niet genoeg zijn.

De andere kant: de meeste mensen die zijn teruggekeerd, rijden anders auto thuis. Rustiger. De files, de afspraken, de to-do-lijsten – die hebben Patagonië even gezien en zijn kleiner geworden.

Dat is geen mystieke uitspraak. Het is een waarneembaar feit bij veel mensen die lange reizen maken. Het perspectief verandert. Patagonië is daarvoor een van de meest effectieve plekken ter wereld.